Piggen.org

‘Papers, Please’: het is net werk.

Dit artikel schreef ik eerder voor PopcornCulture.

Dag 1, 23 november 1982
Een grote dag voor Arstotzka. Na zes jaar oorlog is er eindelijk weer verkeer van personen mogelijk in de regio. Wel met mate, want er zijn grenscontroles. Dat is nu mijn werk, als prijswinnaar in de Oktober Labor Lottery. Na een korte uitleg over mijn werkplek en de regels, mag het hek open. De eerste dag mogen alleen mensen uit Arstotzka met een paspoort naar binnen, wat makkelijk inkomen is. Gedecideerd zet ik de stempels, zonder fouten te maken. Jammer dat één geweigerde het nodig vindt om me naar de hel te wensen. Ik doe ook maar m’n werk.

Dag 2, 24 november 1982
The Truth of Arstotzka noemt op de voorpagina de grensovergang een groot succes. Buitenlanders mogen nu met een geldig paspoort naar binnen, maar ook Arstotzkanen moeten nu geldige papieren hebben. Hoewel ik mijn eerste fout maak – nog zonder consequenties – gaat het verder goed. De dag eindigt abrupt als iemand over de muur klimt en een bomaanslag pleegt. Thuis blijkt mijn zoon ziek te zijn en heeft de rest van mijn familie honger en kou. Mijn salaris gaat op aan medicijnen, eten en verwarming.

Dag 3, 25 november 1982
Als gevolg van de bomaanslag van gisteren moeten niet-Arstotzkanen nu een geldig entry ticket hebben. Dat is alleen geldig met de datum van vandaag, dus goed opletten. Van iemand krijg ik een kaartje van The Pink Vice, het bordeel hier. Het was verder geen beste dag, met drie fouten. De eerste twee zijn nog waarschuwingen, maar als de derde uit de telex rolt wordt er $5 van mijn salaris ingehouden.

Dag 4, 26 november 1982
De krant bericht over een exploderende zwarte markt, waarbij de regering lakse grenscontroles als oorzaak geeft. Tegelijk is uitbreiding van de grenspost op de lange baan geschoven, waarmee ik er nog steeds alleen voor sta. Mensen uit Arstotzka moeten nu ook een geldige ID-kaart tonen. Voor mensen van buiten is een entry ticket niet meer voldoende, maar moet ik een entry permit krijgen. Dat is uitgebreider qua informatie, dus meer foutgevoelig.  Jorji Costava’s valse paspoort haal ik er gemakkelijk uit. Amateur, Cobrastan is niet eens een echt land. Toch vijf fouten en gezien het lagere tempo houd ik zo maar $5 over vandaag. De huur is datzelfde bedrag omhoog gegaan en met mijn familie gaat het niet goed.

Dag 5, 27 november 1982
Op de voorpagina staat groot het bericht dat een voortvluchtige moordenaar, Vince Lestrade, waarschijnlijk Republia uit wil vluchten. Inclusief foto, dus ik ben gewaarschuwd. Lestrade pik ik eruit en laat ik oppakken, maar een andere man weiger ik onterecht toegang, hoewel hij zegt voor zijn leven te moeten vrezen in Antegria. Zijn vrouw, die erna komt, wil daarna Arstotzka niet meer in en schuift hun aanstaande dood in mijn schoenen. Hard. Het is wel de enige fout.

Dag 6, 28 november 1982
The Truth of Arstotzka kopt dat Vince Lestrade is gepakt, maar ook dat immigranten de banen inpikken. Daarom moeten arbeidsmigranten nu een work pass kunnen tonen om binnen te komen. Ik werk rustig en maak maar één fout – al is aan de grenscontrole elke fout er natuurlijk eentje te veel. Ik krijg een tip over een verdachte in de rij – de eigenaar van The Pink Vice – maar zijn documenten zijn in orde en ik laat hem door. Er is weer een bomaanslag, waardoor ik vanaf 18.00 uur niet meer betaald krijg. Na aftrek van de huur houd ik niets over.

Dag 7, 29 november 1982
Naar aanleiding van de aanslag van gisteren moeten alle personen uit Kolechia met de nieuw geïnstalleerde scanner onderzocht worden op wapens en andere smokkelwaar. De eerste in de rij is een Kolechiaanse vrouw, die meteen door de scanner kan. Ze mag door, maar de foto’s houd ik lekker voor mezelf. Bij de man erna hoeft dat niet zo, maar hij heeft wel smokkelwaar bij zich. Ik krijg $10 aangeboden om hem door te laten, maar ik weiger en laat hem oppakken. Hij noemt me daarna een gehoorzame hond. Ik zou het geld wel kunnen gebruiken eigenlijk, want doordat ik langzamer werk – om zo minder fouten te maken – verdien ik ook minder. Het gaat immer slecht met mijn familie, hopelijk halen ze volgende week.

“Glory to Arstotzka!”

Zo ziet een werkweek in de vorig jaar uitgekomen indie-puzzelgame Papers, Pleaseverkrijgbaar voor Windows, Linux en OS X – er uit. In het spel beman je in je eentje een grenspost in het fictieve communistische Oostblokland Arstotzka. Omdat niet iedereen zomaar binnen mag komen, moet je hun documenten goed controleren. Het begint simpel, wanneer je alleen het onderscheid tussen Arstotzkaan en niet-Arstotzkaan hoeft te maken, maar al snel stapelen de variabelen zich op. Geldigheidsdata, foto’s, documentnummers, lengte, gewicht, geslacht, plaats van afgifte, afkomst, stempels, noem maar op. Overal kunnen inconsistenties zijn, waarop je mensen de toegang moet weigeren. Doe je dat niet – of je doet het omgekeerde en laat rechthebbenden niet toe – dan krijg je de eerste twee keren nog een waarschuwing, maar daarna kost het je $5 per fout. En je verdient al niet zo veel, waarbij je ook nog eens de huur moet betalen en, door middel van een klein stukje micromanagement, je familie gevoed, warm en gezond moet houden. In mijn geval was dat in ieder geval geen vetpot. Als je nog wat overhoudt, dan kun je upgrades voor je werkplek kopen, waarmee je bijvoorbeeld sneltoetsen voor sommige handelingen krijgt. In het begin doe je namelijk nog alles met de muis. Aan het begin van de dag doe zet je een hendel om, waarmee het hek opengaat. Je bedient de luidspreker, waarna er een persoon voor je komt staan. De documenten sleep je naar je tafel om ze te onderzoeken. Regelmatig pak je het handboek erbij om achtergrondinformatie over regels en regio’s op te zoeken. De echt grote virtuele grenscontroleurs kennen alles misschien wel uit hun hoofd, maar dat doe je niet zomaar.  Na inspectie geef je met een stempel je goed- of afkeuring en geef je de documenten terug.

Zo probeer je constant een goede balans te vinden tussen snelheid en kwaliteit van werk. Het voelt ook echt als werken aan, want je bent elke keer bang dat er na een behandeling een telex-bericht in beeld komt. Daarmee zit het qua immersie wel goed, net als met het simpele maar sfeervolle beeld en geluid. Het kan wel eens repetitief worden, maar origineel is het absoluut. Voor als je graag (je) werk mee naar huis neemt.

2 thoughts on “‘Papers, Please’: het is net werk.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *